Talk:Casus 13/@comment-25124951-20140720111235

 De neuroloog bepaalt de keuze voor een geneesmiddel bij motorische symptomen, afhankelijk van onder andere de leeftijd, klinische verschijnselen, de levensverwachting en de wensen van de patiënt. 22) In de vroege of ongecompliceerde fase (uni- of bilateraal beeld zonder evenwichtsstoornissen) zijn levodopa en dopamine-agonisten even effectief. Bij patiënten jonger dan veertig jaar hebben dopamine-agonisten de voorkeur omdat het risico op uiteindelijke responsfluctuaties kleiner is dan bij het gebruik van levodopa. Het risico op bijwerkingen van dopamine-agonisten is echter groter dan bij levodopa en neemt toe bij het ouder worden (hallucinaties, hypotensie, impulscontrolestoornis, toegenomen slaperigheid). Volgens de huidige inzichten is er desondanks, ook bij jongere patiënten, geen reden het voorschrijven van levodopa uit te stellen bij onvoldoende effect of bijwerkingen van andere toegepaste middelen of bij oudere patiënten die in het dagelijks functioneren door motorische stoornissen worden beperkt. Indien bij progressie van het ziektebeeld (gecompliceerde fase) voorspelbare (wearing off en peak-dose dyskinesieën) en later ook onvoorspelbare motorische symptomen (off-perioden) optreden wordt de dosering van de geneesmiddelen aangepast en kunnen andere middelen zoals MAO-B-remmers, amantadine of catechol-O-methyltransferase-(COMT-)remmers 23) worden gestart. Bij onvoorspelbare motorische symptomen komen apomorfine subcutaan 24) of intraduodenale levodopa/carbidopa 25) in aanmerking. Bij patiënten zonder cognitieve stoornissen is stereotactische diepe hersenstimulatie (meestal de nucleus subthalamicus) 26) een behandelingsmogelijkheid.