Talk:Casus 23/@comment-25124951-20140720111847

COPD (bundel casus 20)

De incidentie van COPD in de huisartsenpraktijk gerekend over alle leeftijden ongeveer 2 per 1000 patiënten per jaar; de prevalentie is 20 per 1000 patiënten per jaar. COPD wordt gekenmerkt door een niet volledig reversibele en doorgaans progressieve luchtwegobstructie die het gevold is van een chronisch inflammatoir proces gelokaliseerd in de centrale en perifere luchtwegen, het longparenchym en de pulmonale bloedvaten. Als gevolg hiervan ontstaan bronchusobstructie, hypersecretie van mucus, airtrapping en hyperinflatie (‘tonvormige thorax’), en uiteindelijk gaswisselingsstoornissen, pulmonale hypertensie en cor pulmonale. Roken is de belangrijkste risicofactor voor het ontstaan van COPD.



Symptomen die passen bij COPD zijn hoesten (productieve (ochtend) hoest, chronisch hoesten), piepende ademhaling, dyspneu, problemen met mucusklaring en ongewenst gewichtsverlies of spierkrachtverlies. Bij lichamelijk onderzoek kun je bij auscultatie van de longen een verlengd expirium, expiratoir piepen en crepitaties vinden.



De diagnose wordt gesteld bij patienten ouder dan 40 jaar met klachten van dyspneu en/of hoesten, al of niet met slijm opgeven, i.c.m. een relevante rookhistorie (> 20 jaar roken of > 15 packyears) én een FEV1/FVC ratio na bronchusverwijding van < 0.7 (vastgesteld m.b.v. spirometrie). De belangrijkste niet-medicamenteuze behandeling is stoppen met roken.

De medicamenteuze behandeling is als volgt: start met een kortwerkend bèta-2-sympathicomimeticum of ipratropium. Combineer desgewenst beide soorten luchtwegverwijders. Bij onvoldoende effect vervang je de kortwerkende luchtwegverwijder door en langwerken middel, geef voor zo nodig een kortwerkende luchtwegverwijder erbij. Overweeg bij frequente exacerbaties een hoge dosis inhalatiecorticosteroïd,

<span style="font-family:"Arial","sans-serif"; mso-bidi-font-weight:bold">

<p class="MsoNormal" style="line-height:115%;mso-pagination:none;mso-layout-grid-align: none;text-autospace:none"><span style="font-family:"Arial","sans-serif"">Longcarcinoom <span style="font-family:"Arial","sans-serif";mso-bidi-font-weight:bold"> (bundel casus 20)

<p class="MsoNormal" style="line-height:115%;mso-pagination:none;mso-layout-grid-align: none;text-autospace:none"><span style="font-family:"Arial","sans-serif"; mso-bidi-font-weight:bold">Per jaar wordt bij ruim 10.000 nieuwe patiënten met een longcarcinoom gediagnosticeerd. In Nederland is longkanker de kanker met de hoogste sterfte. Bij   ongeveer 85% van de patiënten met longkanker is er een verband met roken. Longkanker verloopt vaak fataal: bij het belangrijkste type, het niet-kleincellige longcarcinoom ligt de vijfjaarsoverleving beneden de 20%. Slechts 20% van de patenten komt in aanmerking voor een resectie van de tumor de symptomen van longkanker zijn afhankelijk van de ligging en de uitgebreidheid van de tumor en niet van het type tumor. Centraal in de long gelegen tumoren geven eerder klachten dan perifere tumoren. De eerste klachten waarvoor patiënten de arts consulteren worden soms veroorzaakt door de tumor zelf en soms door de uitzaaiingen. De eerste verschijnselen zijn een verandering van hoestpatroon (hardnekkige prikkelhoest), opgeven van (bloederig) slijm, kortademigheid gepaard gaande met een fluitend geluid (‘wheezing’), (terugkerende) longontsteking en zeurende pijn in de borst. Bij iedere patiënt met een verdenking op een longcarcinoom moet een diagnostische CT van de thorax gemaakt worden.

<p class="MsoNormal" style="line-height:115%;mso-pagination:none;mso-layout-grid-align: none;text-autospace:none"><span style="font-family:"Arial","sans-serif"; mso-bidi-font-weight:bold">

<p class="MsoNormal" style="line-height:115%;mso-pagination:none;mso-layout-grid-align: none;text-autospace:none"><span style="font-family:"Arial","sans-serif"; color:green;mso-bidi-font-weight:bold">Hartfalen? (bundel casus 20)